سينه ام زاتش دل در غم جانانه بسوخت
آتشي بود درين خانه كه كاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوري دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

هر كه زنجير سر زلف پري رويي ديد
دل سودا زده اش بر من ديوانه بسوخت

سوز دل بين كه زبس آتش اشكم دل شمع
دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنايي نه غريب است كه دلسوز من است
چو من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت

چون پياله دلم از توبه كه كردم بشكست
همچو لاله جگرم بي مي و پيمانه بسوخت

ماجرا كم كن و بازآ كه مرا مردم چشم
خرقه از سر بدرآورد و بشكرانه بسوخت

ترك افسانه بگو حافظ و مي نوش دمي
كه نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت

اينجا رو كليك كن

خيز عزيزم تا غزلخواني كنيم
مجلس آرائيم و مهماني كنيم


بايد امشب جام غم را بشكنيم
غصه را در سينه زنداني كنيم



سالها آئينه دق بود دل
بشكنيمش يا كه ارزاني كنيم



يا كه اين ديوانه را در پاي عشق
همچو مرغي خسته قرباني كنيم



ناله ميريزد اگر از ناي دل
هق هقي جانسوز و پنهاني كنيم



كار دشواريست كار عاشقي
بگذريم و كار آساني كنيم



گل بچينيم از گلستان غزل
تا كه با پروانه همخواني كنيم



در ميان دلفروزان غريب
همچو شمعي پرتو افشاني كنيم



تا سكوت پرصدا را بشكنيم
خيز عزيزم تا غزلخواني كنيم

ايكه مينالي ز درد بيدواي خويشتن
ني مگر نالد زكس جز از نواي خويشتن
ما در اين محنت سرا حق حياتي خواستيم
زان سبب بايست ديدن هم سزاي خويشتن
ما ببانگ ديگران راه خطا پيموده ايم
گوييا نشنفته ايم اول نداي خويشتن
كس بپاي من نمي بسته است دامي در ازل
من بدام ديگران رفتم بپاي خويشتن
خود خطا بود انكه از خوبان وفا ميخواستم
بس جفاي او بود عذر خطاي خويشتن
تو عزاي ديگران خواهي براي عيش خويش
زان سبب عيش كسان بيني عزاي خويشتن
تيره بختي بين كه من از غير خواهم قدر خويش
خود نميدانم ولي قدر و بهاي خويشتن